şahmeran

Yav İzmit'te değil de nerde yaşıyorum acaba ben? Bir yağmur ormanında felan mı anlamadım gitti. Yok yok ben bunların hepsini hakkettim. Yok efendim "ben öyle kalabalık şehirlerin adamı değilim" dedim. "Ben bahçeli ev isterim, sitede oturamam" dedim. "Ben hergün yok alt komşu yok üst komşu, balkonunu yıkadı, mendilini çırptı, ışığı yaktı, televizyonu açtı derdiyle uğraşamam" dedim. "Hergün birsürü insana yıl içerisinde bir kez kapısını bile açmayacağını bildiğin halde her seferinde selamlaşmalar bize de beklerizler falanlar filanlar ben gelemem" dedim. "Hatta oturduğum evin bahçesi yetmiyor ben daha büyük bahçeli bir ev istiyom" dedim. "Ben bağ bahçe yapacam, doğayla içiçe bir hayat yaşayacam" dedim. Dedim. Şimdi de tükürdüklerimin hepsini yalıyorum arkadaşlar. Ben artık her bir yeri betonarme olan maksimum yeşili yapa çimlerde görebileceğim bir mekanda yaşamak istiyorum. Ben ki burda büyüdüm buranin kertenkelesine, çekirgesine, otuna, böcüğüne bir çok travmatik olay sonucunda alıştım. Ama bu son olay benim bile yüreğime inecekti nerdeyse.
Efendim geçen gün kendimi alişverişe vermişim mutlu mesut deşarj olmuş bir şekilde evime dönmüşüm tam bahçe kapısının merdivenlerden çıkacakken birşeyin kıpardadını gördüm gayri ihtiyari çığlık atıp zıpladım. Birşey diyorum çünkü gözümde güneş gözlüğü varken kör oluyorum evet doğru okudunuz daha genç yaşlarda sağırlık da yapıyordu ama geçti zamanla umuyorum ki beynim tüm insanlığın çaba sarfetmeden yaptığı bir şeyi yapabilecek duruma gelecek :)) Bu konuya daha detaylı olarak girmek isterdim lakin başka bir yazıya inşallah. Neyse efendim ben can hıraş güneş gözlüklerimi çıkarttım bir de ne göreyim? O kıpırdayan şey bir yılanmış. Evet evet bu kısmıda doğru okudunuz bir yılan. Bak ismi bile insanı ürpertiyor. Tabi ki bir kobra veya engerek felan değildi bildiğiniz 50-60cm kör yılan denilen cinsten bir şeydi. Beni o anda görmenizi isterdim. Sokağa doğru korkudan çıkmayan sesimle bana yardım edecek birileri için yırtınırken. Evimin erkeği de yok o günlerde işin kötüsü ( ah ah işte böyle anlarda eşlerinin gözünde erkeklerin nasıl bir tahta oturduklarını bir bilseniz aklınız çıkar) Ben de bunun üstüne tüm gücümü toplayıp elime bir baston aldım ve sürekli önü ve arkası hareket eden terliğimin altında olduğu kanısında bulunup (bakınız ne kadar zeki bir insanım terliğin kendi başına hareket edemeyeceği yargısından yola çıkarak yılanın terliğin altında olduğu kanısına ulaştım) Terliği kaldırdım sağolsun arkadaş çöreklenmiş bekliyor. Artık benim içimdeki dehşeti siz tahmin edin. Çünkü ben kelimelerin bittiği yerdeyim :)
neyse sonunda karşı karşıya kaldık ben ne yalan söyleyeyim biraz korkudan biraz da yavru olduğunu düşündüğüm için hayvanı öldüremedim. Aklımdan yüzlerce şey geçti bir anda. "ya yavruysadan tut da yılanların öcü filmine kadar alabildiğine karışık duygular içinde en son eylemsizlik kararı aldım. Sonra karşılık olarak bu hainde evimin bodrumuna girdi ondan sonra ben de evini bana açan bir arkadaşıma sığınıp evi tamamiyle ona bıraktım. Bilmiyorum artık o bodrumun kapısını da hangi babayiğit ne zaman açar, bunun anne babası kardeşleri var mıdır? Ya benim ne işim olur doğayla felan. Yemin ediyorum bu akşam da eve yarasa girdi zaten bir üçüncü olay daha olursa bu evden taşınmam farz olur valla babaocağı, doğa, yeşil kafamdaki tüm bu büyülü kavramlar yerini korku, dehşet, vahşet gibi kavramlara bırakıyor korkudan ektiğim patatesleri bile sulayamıyorum hadi onu geçtim zamanı gelince toprağı nasıl kazarım.
Ana düşünce: korku inanılmaz bir duygudur insanın beynini anında bloke eder aynı zamanda bilinçaltındaki diğer korkulara da yataklık yapıp hep beraber büyüyüp gelişmelerine ve hatta serpilmelerine neden olur. Burda usta besteci kayhanı da sevgiyle anıyorum "yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar" cümlesine ...... şeklinde cevap veriyorum ve bana istediğiniz kadar gök kuşağının her renginden yalanlar söyleyebileceğinizi sadece kabuklu, parlak, kaygan ya da tüylü, sürünen, uçan, zıplayan şeylerle kapıma dayanmamanızı rica ediyorum.