peynir: Korona Günlükleri 2

Herkese merhaba 16. günün iniş çıkışlı ruh halinden bildiriyorum. Bu 16 günde neydim ne oldum kısmını sanırım hepimiz beynimizin bir köşesinde sorguluyoruz. Ben kendi adıma söyleyebilirim ki bu iki haftalık süreçte bildiğin anneme evirildim. Şöyle ki öncelikle aşırı hassas alerjik bir bünyeye sahip olmanın yanı sıra çevre dostu olduğumdan mütevellit mümkün olduğunca çevre dostu ürünler kullanan ben bildiğin elimde çamaşır suyu ile yaşar oldum. Kullananlar bilir bu çevre dostu ürünler çok fazla kimyasal madde içermediklerinden bulaşıklar öyle pırıl pırıl çıkmaz sadece temiz ama ne yazık ki mat bir renkte çıkar ya da çamaşırlarınız temiz ama böyle pörsük pörsük çıkar. İşte ben tüm alerjilerimi ve idealizmi bir kenara koyarak korona virüs korkusuyla ( gözünü sevdiğimin korkusu ) tekrar kimyasallara geri döndüğümden bu yana annemin ruhu beni ele geçirdi. Elimde eldivenlerle yıkadığım her şeyi şöyle havaya kaldırıp bakıyorum bardakların tencerelerin ışıltısı gözümü alıyor içimde bir mutluluk sanırsın önümde diz çökmüş evlenme teklif eden beyaz atlı prensimin elinde tuttuğu pırlanta yüzük karşısında gözlerim kamaşmış öyle bir evrim yani benimki. Bunun yanı sıra herkes gibi ben de bütün evi yalayıp yuttum ve dahi çekmece içlerine varıncaya kadar kıyı bucak temizledim yani anlayacağınız yarı zamanlı ev hanımlığından tam zamanlı ev hanımlığına giriş dersinden 10 puan 10 puan 10 puan aldım. Her yere el attım. Tüm “Banyonuzu Temiz ve Tertipli Tutmanın 13 Yolu” “Küçük bir Banyo İçin 31 Yaratıcı Organizasyon Fikri” “Mutfağınızı Şıp Diye Toparlayıp Bal Dök Yala Kıvamına Getirecek 20 Tüyo” “ Çekmece İçi Düzenleyiciler” vs vs hepsini okudum seyrettim uyguladım. Her bir odadan çıkarken yüzümde “annem olsaydı benimle gurur duyardı” gülümsemesi. Tabii ki üzerimdeki 20 bin voltluk gerginlik ve sürekli evde olmanın verdiği avantajla 3 günde evi derleyip toparladım.

Eeee simdi ne olacak?

Ev işlerinde günlük rutine döndüğümüze göre hemen kendime yeni bir iş, uğraş bulmalıydım. Ve buldum da. ÖRGÜ ÖRMEK. Örgü örmek hem rahatlatıcı hem de oyalayıcı bir iş olduğu için aklıma yattı. Bu nedenle hemen bana ve oğluma şiş ve ip siparişi verdim. Oğlumla beraber oturup videoları seyrettik ilmek nasıl atılır örgü nasıl örülür diye bir hayli uğraştık kendimizce bir şeyler becerdik diye düşünüyorum (İnsanlık için küçük bizim için büyük adımlardı. ) Lakin kısa sürede ikimizde de o sabır ve becerinin olmadığı anlaşıldı ve işi uzmanlarına bırakmaya karar verdik. ( sorry mama) Keza anladık ki örgü örmek yeni nesile göre bir iş değildi. Bu kuşağın örgü öğrenebilmesi için her ilmekten sonra bir ÇİLİNKKK sesi, her şiş bitiminden sonra da “coins” verilmesi gerekiyor. Işık ve ses efektinin yer almadığı veya sanal bir ödülün olmadığı bir durum onların motivasyonunu kırıyor. Okul açıldığında sınıflara böyle bir ışık ve ses düzeneği kurulmasını talep edeceğim okul idaremden. Gülüyorsunuz ama bir düşünün derim. Ne öyle kuru kuru “ Welldone” “ Good Job”.

Örgü işi iyi gitmemiş olabilir. Ama öyle hemen pes etmedim. Mutlaka bir yerlerde bana da uygun bir el becerisi bir yetenek vardır ( belli ki epey derinlerde) diye düşündüm. hemen kendime yeni bir uğraş edindim. Oğluma bir kızıl derili çadırı yapmaya karar verdim. Her ne kadar bu evladını düşünen bir anne portresi çizse de gerçek bu şekilde değil. Gerçek: Her ne kadar evlatlarımızı sevsek de bu dönemde kendi kişisel alanımımızın kalmamış olması. Zannettim ki ona böyle bir alan yaratırsam benim de kendi kişisel alanım kendiliğinden oluşur. Zannettim ki diyorum çünkü yanılmışım. Şu anda o çadıra beraber girip sığmaya çalışıyoruz. Bir dolu oyuncak kitap o ve ben. Ben gelmezsem girmiyor zaten çadıra. Hâlbuki ben o çadırı ne zahmetlerle elceğizlerimle diktim sonundaki ödüle (15-20 dakikalık yalnızlık) odaklanarak yılmadım. Elime ne geçti derseniz. En azından şunu anladık çocuklarımız da korkuyorlar belki ne olup bittiğini anlamıyorlar belki bir yetişkin gibi duygularını dile dökmüyorlar lakin bir şeylerin yolunda gitmediğinin farkındalar ve doğal olarak en iyi bildiği en çok güvendiği sığınak olarak size dönüyorlar. Biliyorum hepiniz daraldınız biraz nefes almak istiyorsunuz ve bu konuda çocuklarınız çocuklarımız pek olanak sağlamıyor. Biraz sabır onun da korktuğunu onun da sıkıldığını anlarsak bakış açımızı değiştirirsek her şey çok daha kolay atlatılabilir. Ay zaten dünyanın vitaminini veriyoruz çocuklara yok balık yağları c vitaminleri çinkolar havada uçuşuyor sağlıklı beslensinler diye sürekli (hazır elimize de geçmişlerken) ağızlarına bir şeyler tıkıştırıyoruz sonra otur oturduğun yerde şuan dışarı çıkamazsın diyoruz. Onlar da cevap olarak bence içlerinden “oldu canımmmm” diyorlar. Dışlarından “anne dövüşelim mi?” “anne bak koltuğun üstünden nasıl atlıyorum?” “anne futbol oynayalım mı?” şeklinde bitmek bilmeyen isteklerle karşımıza dikiliyorlar.

“ Salgın nedeniyle eve kapanan öğretmen Miray Işler (33), can sıkıntısından yapmaya başladığı el işi ürünleri evinin balkonundan mahalleliye sergilemeye başladı..”

Bu Zaytung haberi tadındaki hayatımdan bildirmeye devam edeceğim. Hepimize kolay gelsin. #evdekalTürkiye

Dipnot: Yüzlerce videodan en kolayını seçtim. Kendime göre uyarladım. Oğlumun bebeklik odasının perdelerini kullandım. Bunun yerine bir çarsaf daha kolay olabilir. Birden fazla parçadan rengarenk de olabilir. Seyrettiğim videoda yer minderi için elyaf tarzı bir malzeme kullanılıyordu. Onun yerine ben misafir yastıklarını bozup yaptım. Keza belli ki uzun bir süre misafir ağırlayamayacağız. Yer minderinin içine ektra bir kılıf diktim yazın çocuklar dışarıda oynarken veririm ( geleceğe umutla bakan anne) yıkaması kolay olsun diye. Çıta bulabileceğimiz bir zaman olmadığından. Bunlar bildiğiniz fırça sapı. Buraya da videonun linkini bırakıyorum.

https://youtu.be/vzi-_IVBPKQ. Kolay ve basit bir anlatımı var. İyi eğlenceler...